Na hasło: swiadomamama ? rabat -20% na całą ofertę dziecięcą w sklepie www.befado.pl

Ważny do 31.05.2023

Artykuł Rabat -20% na całą ofertę dziecięcą w sklepie Befado pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Czytanie bajek to okazja do wspólnego spędzenia czasu dziecka z rodzicem. Dziecko rozwija zasób słownictwa, kreatywność oraz jest zachęcane do czytelnictwa. Poznane postacie towarzyszą mu w okresie dzieciństwa. Poniżej zamieszczamy wywiad z Panią Weroniką Pawlińską, Dyrektor Zarządzającą marką skiddoü. Marka stworzyła bajeczkę „skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda”, której premiera odbędzie się już w kwietniu. Bajeczka skiddoü ma pomóc rodzinom doceniać małe radości, krótkie momenty oraz wspomagać w zacieśnianiu więzi.

Bajeczka ?skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda? trafiła już do pierwszych małych czytelników. Budzi duże zainteresowanie ? również ze względu na oryginalną formę. Jak jednak zrodził się pomysł, by wydać własną bajeczkę? Skąd przyszła taka myśl?

Wydanie oryginalnej bajeczki było moim marzeniem od lat! Dlatego cieszę się, że mam zespół, który bardzo ochoczo zaakceptował pomysł i podszedł do niego niebywale kreatywnie, stając się tym samym współtwórcą tego wyjątkowego projektu.

Zaczęliśmy szukać możliwości. Okazało się, że pomysł czekał tuż za rogiem! Nasi bohaterowie marki, pluszaki ? skiddoü, Bernt i? no właśnie?, sami przekonajcie się, kto jeszcze, aż prosili się o własną historię. Zapragnęliśmy ożywić naszych towarzyszy dziecięcej codzienności, by uczynić historię marki kompletną. W ?skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda? wybrzmiewają wszystkie nasze wartości.

Możesz rozwinąć tę myśl?

Bajeczka powstała, by pomóc rodzinom doceniać małe radości, krótkie momenty ? kilkanaście minut spędzonych nad książeczką wspomaga w zacieśnianiu więzi. To szansa na realizację w codzienności postulatów filozofii hygge, a tym samym radość i uśmiech. Nie zapomnieliśmy również o pobudzających do rozwoju walorach edukacyjnych ? stąd forma, która ma zachęcić do poznawania leśnych zwyczajów, zainteresować, przyciągnąć uwagę. Nawet wykorzystanie akwarelowych rysunków ma tutaj znaczenie. Pragniemy inspirować dzieci do samodzielnego podejmowania prób malarskich, rysowania, rozwijania kreatywności.

No właśnie, co z tą formą? Wykorzystaliście rozwiązanie, którego trudno szukać w wielu wydawnictwach.

Książeczka faktycznie wykorzystuje wielopoziomową strukturę, która w połączeniu z historią dostarcza ogromnej rozrywki. Celem dla nas było jednak motywowanie rodzin do alternatywnego spędzania czasu wolnego ? z dala od ekranów. Dlatego ważne było, by pobudzić dziecięcą ciekawość, wyobraźnię, aktywować chęć odkrywania, poznawania leśnych zakamarków. W naszej bajeczce każda strona odsłania nową tajemnicę. Nawet drukarze określili nasz projekt jako niespotykany ? pierwszy raz w swojej 30-letniej karierze mieli okazję składać taką książkę.

Efekt jest niesamowity, dlatego łatwo stwierdzić, że bajeczka wymagała ogromnego nakładu pracy, musi mieć stojącego za nią kreatywnego, pełnego pasji, zaangażowania autora.

Oczywiście! Cały #yellowteam skiddoü oraz duże grono specjalistów, dobrych duszków, które zechciały wspierać nas w spełnianiu marzeń ? swoich, rodzicielskich i dziecięcych. Na ogromne wyróżnienie i podziękowania zasługuje Paulina Ohde ? nasza koleżanka z zespołu, która na co dzień odpowiada za obszar związany z administracją, a jako doświadczona mama świetnie odnalazła się w roli project managera bajkowej opowieści. W zasadzie dzięki niej proces wydawniczy zakończył się sukcesem, to ona połączyła ze sobą wszystkie elementy, dopięła zadania, nasyciła książeczkę pełnią zaangażowania.

Ogromne wsparcie zapewniły również nasze ambasadorki ? Anna Dereszowska użyczyła swojego głosu podczas nagrywania audiobooka, a Monika Działowska na każdym etapie dzieliła się wskazówkami, jak pozytywnie wpływać na rozwój dziecka poprzez lekturę. Odpowiadając zatem na pytanie ? autorem są? rodzice.

Książeczka, audiobook i e-book są już dostępne. Jakie są kolejne plany związane z wydawnictwem?

W tym momencie skupiamy się na działaniach związanych ze ?skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda? ? to nadal nie koniec naszych pomysłów, bowiem 20% zysków ze sprzedaży audiobooka zostanie przekazane organizacji SOS Wioski Dziecięce. Maluchy potrzebują ogromnej pomocy ? szczególnie teraz! Właśnie dlatego w najbliższym czasie będziemy skupiać się na sprzedaży bajeczki. A co będzie dalej? Zobaczymy ? na pewno wśród naszych pluszaków jest jeszcze wielu bohaterów, którzy chętnie dadzą się porwać w wir przygód.

Przeczytaj także: Niejadek – dlaczego moje dziecko nie chce jeść

Artykuł Leśna przygoda – bajeczka skiddoü i Przyjaciele pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Czytanie bajek to okazja do wspólnego spędzenia czasu dziecka z rodzicem. Dziecko rozwija zasób słownictwa, kreatywność oraz jest zachęcane do czytelnictwa. Poznane postacie towarzyszą mu w okresie dzieciństwa. Poniżej zamieszczamy wywiad z Panią Weroniką Pawlińską, Dyrektor Zarządzającą marką skiddoü. Marka stworzyła bajeczkę „skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda”, której premiera odbędzie się już w kwietniu. Bajeczka skiddoü ma pomóc rodzinom doceniać małe radości, krótkie momenty oraz wspomagać w zacieśnianiu więzi.

Bajeczka ?skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda? trafiła już do pierwszych małych czytelników. Budzi duże zainteresowanie ? również ze względu na oryginalną formę. Jak jednak zrodził się pomysł, by wydać własną bajeczkę? Skąd przyszła taka myśl?

Wydanie oryginalnej bajeczki było moim marzeniem od lat! Dlatego cieszę się, że mam zespół, który bardzo ochoczo zaakceptował pomysł i podszedł do niego niebywale kreatywnie, stając się tym samym współtwórcą tego wyjątkowego projektu.

Zaczęliśmy szukać możliwości. Okazało się, że pomysł czekał tuż za rogiem! Nasi bohaterowie marki, pluszaki ? skiddoü, Bernt i? no właśnie?, sami przekonajcie się, kto jeszcze, aż prosili się o własną historię. Zapragnęliśmy ożywić naszych towarzyszy dziecięcej codzienności, by uczynić historię marki kompletną. W ?skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda? wybrzmiewają wszystkie nasze wartości.

Możesz rozwinąć tę myśl?

Bajeczka powstała, by pomóc rodzinom doceniać małe radości, krótkie momenty ? kilkanaście minut spędzonych nad książeczką wspomaga w zacieśnianiu więzi. To szansa na realizację w codzienności postulatów filozofii hygge, a tym samym radość i uśmiech. Nie zapomnieliśmy również o pobudzających do rozwoju walorach edukacyjnych ? stąd forma, która ma zachęcić do poznawania leśnych zwyczajów, zainteresować, przyciągnąć uwagę. Nawet wykorzystanie akwarelowych rysunków ma tutaj znaczenie. Pragniemy inspirować dzieci do samodzielnego podejmowania prób malarskich, rysowania, rozwijania kreatywności.

No właśnie, co z tą formą? Wykorzystaliście rozwiązanie, którego trudno szukać w wielu wydawnictwach.

Książeczka faktycznie wykorzystuje wielopoziomową strukturę, która w połączeniu z historią dostarcza ogromnej rozrywki. Celem dla nas było jednak motywowanie rodzin do alternatywnego spędzania czasu wolnego ? z dala od ekranów. Dlatego ważne było, by pobudzić dziecięcą ciekawość, wyobraźnię, aktywować chęć odkrywania, poznawania leśnych zakamarków. W naszej bajeczce każda strona odsłania nową tajemnicę. Nawet drukarze określili nasz projekt jako niespotykany ? pierwszy raz w swojej 30-letniej karierze mieli okazję składać taką książkę.

Efekt jest niesamowity, dlatego łatwo stwierdzić, że bajeczka wymagała ogromnego nakładu pracy, musi mieć stojącego za nią kreatywnego, pełnego pasji, zaangażowania autora.

Oczywiście! Cały #yellowteam skiddoü oraz duże grono specjalistów, dobrych duszków, które zechciały wspierać nas w spełnianiu marzeń ? swoich, rodzicielskich i dziecięcych. Na ogromne wyróżnienie i podziękowania zasługuje Paulina Ohde ? nasza koleżanka z zespołu, która na co dzień odpowiada za obszar związany z administracją, a jako doświadczona mama świetnie odnalazła się w roli project managera bajkowej opowieści. W zasadzie dzięki niej proces wydawniczy zakończył się sukcesem, to ona połączyła ze sobą wszystkie elementy, dopięła zadania, nasyciła książeczkę pełnią zaangażowania.

Ogromne wsparcie zapewniły również nasze ambasadorki ? Anna Dereszowska użyczyła swojego głosu podczas nagrywania audiobooka, a Monika Działowska na każdym etapie dzieliła się wskazówkami, jak pozytywnie wpływać na rozwój dziecka poprzez lekturę. Odpowiadając zatem na pytanie ? autorem są? rodzice.

Książeczka, audiobook i e-book są już dostępne. Jakie są kolejne plany związane z wydawnictwem?

W tym momencie skupiamy się na działaniach związanych ze ?skiddoü i Przyjaciele. Leśna Przygoda? ? to nadal nie koniec naszych pomysłów, bowiem 20% zysków ze sprzedaży audiobooka zostanie przekazane organizacji SOS Wioski Dziecięce. Maluchy potrzebują ogromnej pomocy ? szczególnie teraz! Właśnie dlatego w najbliższym czasie będziemy skupiać się na sprzedaży bajeczki. A co będzie dalej? Zobaczymy ? na pewno wśród naszych pluszaków jest jeszcze wielu bohaterów, którzy chętnie dadzą się porwać w wir przygód.

Przeczytaj także: Niejadek – dlaczego moje dziecko nie chce jeść

Artykuł Leśna przygoda – bajeczka skiddoü i Przyjaciele pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Rozwój noworodka na plecach

Noworodek nie jest symetryczny. Głowa jest zwrócona w którąś stronę, a plecy nie przylegają w pełni do podłoża. Tułów jest wygięty w łuk tam, gdzie dziecko patrzy. Kończyny górne i dolne są zgięte. Aktywnie obraca głowę w obie strony, ale nie potrafi utrzymać jej w linii środkowej ciała tak, aby nos, broda, pępek i spojenie łonowe było w jednej linii. Przez to, że tułów jest niestabilny i słaby, ruchy malucha są nieskoordynowane, globalne i chaotyczne.

Rozwój noworodka na brzuchu:

Ciężar ciała znajduje się na policzku, mostku, na przedramionach i wewnętrznej stronie kolan i stóp. Leży z mocno zgiętymi rączkami i nóżkami. Pupa znajduje się wyżej niż głowa. Z biegiem czasu i ogromnym wysiłkiem obraca głowę w obie strony.

Przeczytaj, także: Jak rozmawiać z kobietą w porodzie?

Co powinno zmienić się pod koniec 3 miesiąca życia?

Następuje podpór na przedramionach ? symetryczny, stabilny, tułów jest prosty. Głowa uniesiona jest nad podłoże, swobodnie kręci nią w obie strony, a pupa przylega do podłoża. Łokcie są w linii barków, nóżki wyprostowane i rozluźnione.

Autor: Anna Skomro, Fizjoterapeutka uroginekologiczna

Artykuł Rozwój noworodka – pierwsze 3 miesiące pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Rozwój noworodka na plecach

Noworodek nie jest symetryczny. Głowa jest zwrócona w którąś stronę, a plecy nie przylegają w pełni do podłoża. Tułów jest wygięty w łuk tam, gdzie dziecko patrzy. Kończyny górne i dolne są zgięte. Aktywnie obraca głowę w obie strony, ale nie potrafi utrzymać jej w linii środkowej ciała tak, aby nos, broda, pępek i spojenie łonowe było w jednej linii. Przez to, że tułów jest niestabilny i słaby, ruchy malucha są nieskoordynowane, globalne i chaotyczne.

Rozwój noworodka na brzuchu:

Ciężar ciała znajduje się na policzku, mostku, na przedramionach i wewnętrznej stronie kolan i stóp. Leży z mocno zgiętymi rączkami i nóżkami. Pupa znajduje się wyżej niż głowa. Z biegiem czasu i ogromnym wysiłkiem obraca głowę w obie strony.

Przeczytaj, także: Jak rozmawiać z kobietą w porodzie?

Co powinno zmienić się pod koniec 3 miesiąca życia?

Następuje podpór na przedramionach ? symetryczny, stabilny, tułów jest prosty. Głowa uniesiona jest nad podłoże, swobodnie kręci nią w obie strony, a pupa przylega do podłoża. Łokcie są w linii barków, nóżki wyprostowane i rozluźnione.

Autor: Anna Skomro, Fizjoterapeutka uroginekologiczna

Artykuł Rozwój noworodka – pierwsze 3 miesiące pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Czasami oczywiście denerwujemy jeszcze przed dniem X. Co się zmieni, kiedy w rodzinie pojawi się nowy, maluszki członek? Powinnyśmy spędzać z nim najwięcej czasu, ale inne potrzebują od nas uwagi również! Jak z tym poradzić, żeby się nie wysilać i te ważne relacje po narodzeniu dziecka nie zepsuć? Właśnie spróbujemy odpowiedzieć na większość z tych najważniejszych pytań.

Czyje potrzeby powinnam stawić na pierwszym miejscu, będąc świeżą mamą?

Oczywiście, że swoje. Wiele mam po narodzeniu dziecka poświęca całą siebie w opiece nad nim ? co faktycznie nie jest złe, ale czasami przy tym próbujemy spełniać oczekiwania innych o tym, jak powinna się powodzić mama: co powinna robić, ile godzin spędzić z dzieckiem, w jaki sposób komunikować z rodziną i partnerem w szczególności. Czasami źródłom tego nawet są najbliższe, przy tym ? naprawdę ? chcące pomóc.

Jednak jesteś najbliższa i najważniejsza dla swojego dziecka, tym bardziej jako upieczona mama. Jeśli okażesz za bardzo zmęczona czy wypalona, jeśli trafisz do szpitala z tego powodu, nie będziesz w stanie się nim opiekować. Potrzebujesz sił i dobrego samopoczucia dla wypełnienia macierzyńskich obowiązków ? a więc najpierw zadbaj o siebie.

Przeczytaj także: Urlop i zasiłek macierzyński ? Twoje prawa Mamo!

Jak w takim razie zadbać o stosunki z rodziną i przekazać im, czego potrzebuję?

Na to, jak zadbać o relacje z rodziną zależy wiele różnych czynników, w szczególności od tego, jaka kondycja panowała jeszcze przed narodzeniem dziecka i jakie było nasze samopoczucie. Spróbujcie jednak najpierw komunikować o swoich potrzebach, to jest bardzo ważnie. Partnerzy, niestety, rzadko domyślają naszych potrzeb, a zmęczenie sprawia, że nie mamy siły na wyjaśnienie ? co rodzi frustrację. Lepiej więc zwracać do zasady ?im prościej, tym lepiej?, prosto mówiąc o swoich potrzebach komunikatami typu ?Chciałabym, żeby zrobił to? lub ?Potrzebuję tego?.

Nie trzeba również obawiać się proszenia pomocy, tą umiejętność niezwykle prostą, trzeba czasem przećwiczyć. Gdy prosimy o pomoc nie pokazujemy naszego braku umiejętności czy profesjonalizmu, ale przeciwnie, że poważnie podchodzimy do sytuacji i chcemy wszystko zrobić jak najlepiej. Także, prosząc o pomoc, lepiej zwracać do najbliższych osób, korzystając z powyższe omówionej zasady ?im prościej, tym lepiej?.

Nie obawiaj się również komunikować o tym, co cię denerwuje. Na przykład, już próbujesz mówić, ale nie widzisz efektów? Zapytaj u drugiej strony na spokojnie, dlaczego tak dzieje. Pogłębiona rozmowa może pomoc dostrzec wielu ważnych czynników, o których do niej nawet nie pomyślałyby.

Odczuje poczucie winy z powodu tego, że robię wszystko tak, jak ode mnie oczekują. Co z tym robić?

Wyrzuty sumienia i poczucie winy to, niestety, naturalne odczucia u mamy nie tylko na początku, ale na różnych etapach macierzyństwa. Będzie przyczyniało go naprawdę wiele czynników, więc najlepiej będzie z nim po prostu spróbować oswoić. Jednak, gdy jest za bardzo silnym, warto szukać wsparcia u przeszłych mam lub życzliwych osób.

Artykuł Relacje po narodzeniu dziecka ? jak o nie zadbać? pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Dla wielu rodziców etap nazywany rozszerzaniem diety u dziecka powoduje stres i wiąże się z wieloma pytaniami oraz wątpliwościami. Podejmując ten temat, warto wyjaśnić, czym ten termin się charakteryzuje. Rozszerzanie diety jest po prostu fazą przejścia ze stadium karmienia dziecka piersią do nowego rozdziału życia pociechy ? spożywania stałych pokarmów. Należy pamiętać, że każdy człowiek odznacza się indywidualnością, dlatego też proces poszerzania żywienia u każdego dziecka może wyróżniać się innymi cechami.

Początek rozszerzania diety

Kiedy rozpocząć rozszerzanie diety? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców. Najważniejsze jest bezpieczeństwo, dlatego warto podążać za wskazówkami specjalistów.

Pierwsze zalecenie, które warto brać pod uwagę, stworzyła Światowa Organizacja Zdrowia. Zgodnie z jej sugestią, rozszerzanie diety należy rozpocząć po 6 miesiącu życia dziecka. Do tego czasu, dobrym rozwiązaniem byłoby karmienie tylko mlekiem matki. Bardziej szczegółowe są polskie rekomendacje, które wskazują, że proces poszerzania należy wykonać między 17, a 26 tygodniem życia. Spowodowane jest to istotnością tego okresu życia dziecka, który poświęcony jest rozwojowi kluczowych umiejętności.

Pamiętajmy jednak, że najważniejsze jest bezpieczeństwo i intuicyjne dostosowanie działań do charakteru dziecka.

Jak rozpocząć proces rozszerzania diety?

Proces rozszerzania diety u dziecka nie powinien być zbyt szybki. Najlepszym rozwiązaniem jest stopniowe dodawanie kolejnych produktów co 1 ? 2 dni w małych ilościach. Taki sposób postępowania pozwoli upewnić się, że nowości nie powodują żadnych reakcji niepożądanych u dziecka.

Zaleca się rozpoczęcie od warzyw. Dobrym przykładem są gotowane ziemniaki, dynia czy marchewka. Można zastanowić się, dlaczego nie zacząć od owoców. Wyjaśnienie jest bardzo proste. Dzieci uczą się z niezwykłą prędkością, a podawanie im zdrowszych niż owoce – warzyw, przyczyni się do budowania pozytywnych zachowań na przyszłość.

Co, jeśli jesteśmy ?zabiegani?, ale chcemy zadbać o dietę naszej pociechy? Rozwiązaniem są gotowe produkty w tzw. słoiczkach. Są one bezpieczne dla dzieci z tego względu, że posiadają odpowiednie atesty, potwierdzające jakość ich przygotowania.

Zachęcenie do jedzenia

Rozszerzanie diety u dziecka często wiąże się z niechęcią do spożywania nowych produktów. Co zrobić w takiej sytuacji? Kluczowy jest brak nacisku na dziecko. Ważne jest zachęcanie, ale w zdrowy i nieprzymuszony sposób. To nasza pociecha jest decydentem w tej sytuacji.

Być może, w przypadku takiego problemu należy poświęcić starannie utrzymywany porządek i pozwolić dziecku na odrobinę zabawy jedzeniem. Przysłuży się to budowania relacji dziecka z posiłkami. Będą się one kojarzyć z przyjemnością, a nie negatywnym przymusem.

Dobrym rozwiązaniem jest także wspólna konsumpcja. Służy ona nie tylko budowaniu więzi rodzinnych, ale jest także pozytywnym bodźcem wychowawczym. Dziecko obserwując rodziców, będzie ich naśladować i przyjmować podobny stosunek do jedzenia jak opiekunowie.

Przeczytaj także: Zacznijmy od definicji słowa niejadek

Przechowywanie posiłków dla malucha

Bycie rodzicem często wiąże się z brakiem czasu. Mimo to, każdy chce zadbać o swoje dziecko jak najlepiej. Remedium jest przygotowywanie większej ilości żywności, którą można przechowywać.

Co zrobić z większą ilością jedzenia? Najlepszym sposobem na jej składowanie jest mrożenie. Jest to działanie bezpieczniejsze i korzystniejsze niż pasteryzacja. Dzięki niższej temperaturze zapewnia ono wyższą wartość składników odżywczych oraz daje możliwość dłuższego przechowywania.

Świeżość tak zabezpieczonej żywności, można utrzymać aż do 3 miesięcy. Należy pamiętać jednak o zachowaniu ostrożności w czasie jej odmrażania. Proces ten powinien następować w niskiej temperaturze. Dobrym posunięciem jest skorzystanie z lodówki lub naczynia z wodą. Pozwoli to na zachowanie bezpieczeństwa mikrobiologicznego.

Artykuł na podstawie wypowiedzi Anety Stopy z PRZYSTANEK RODZINA

Artykuł Czym jest rozszerzanie diety u dziecka? pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Jak odróżnić dobre nosidło od złego wisiadła? Jakie cechy szczególne mają te produkty?

Zdrowe ergonomiczne nosidło:

• szeroki panel, który sięga od kolanka do kolanka, podpiera całe uda dziecka
• miękki panel, który układa się do dziecka, otula je (często nosidła szyte są z tkanin chustowych, które w odpowiedni sposób pracują i dopasowują się do różnych kształtów)
• konstrukcja takiego nosidła zapewnia podparcie kręgosłupa na całej jego długości i odpowiednie odwiedzenie w stawach biodrowych, umożliwia uzyskanie prawidłowej pozycji malucha
• wygodne pasy naramienne i pas biodrowy = lepsze rozłożenie ciężaru dziecka = wygoda noszącego. W nosidłach klamrowych pasy są porządnie wypełnione, natomiast w nosidłach hybrydowych spotkać możemy szerokie pasy z materiału chustowego, które (gdy umiejętnie dociągnięte) idealnie dopasowują się do różnych sylwetek rodziców.

Przeczytaj, także: Jak rozpoznać zdrowe nosidło do noszenia dziecka?

?Wisiadło?:

• wąski panel – w niektórych modelach dziecko niemal dosłownie wisi na kroczu (stąd potoczne nazwy takiego produktu, czyli ?wisiadło? lub ?stringi?)
• konstrukcja takie nosidła nie zapewnia prawidłowego odwiedzenia w stawach biodrowych! Wisiadło uniemożliwia uzyskanie zdrowej, bezpiecznej pozycji dziecka
• usztywniony panel – nie otula, nie zapewnia odpowiedniego podparcia, czasem dziecko wręcz dosłownie lata w takim sprzęcie na boki i obija się o ścianki
• wąskie pasy naramienne, czasem brak pasa biodrowego = niewygoda noszącego
• bonus – jeśli jakieś nosidło oferuje opcję noszenia dziecka ?przodem do świata?, to od razu możemy postawić na nim krzyżyk? czasem sprawdzi się w noszeniu dziecka przodem do siebie (w zależności od tego, jaką ma konstrukcję), ale takim sprzętem nie zawracałabym sobie głowy.

Czy wiesz, że? każdy doradca chustonoszenia ma w domu ?wisiadło??

Czyli złe nosidło, dzięki któremu możemy pokazywać Wam, jak NIE NALEŻY nosić dzieci.

Jeśli szukacie dobrego i zdrowego nosidła ergonomicznego, to serdecznie zapraszam do kontaktu! Z przyjemnością odpowiem na Wasze pytania i pomogę Wam dobrać zdrowe narzędzie do noszenia Waszego maluszka.

https://martasitnik.pl/kontakt/

Wiecie już jak odróżnić wsiadło i nosidło?

Artykuł Wisiadło czy nosidło? pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Złość (u dzieci, także) jest emocją, która informuje nas o tym, że nasze ważne potrzeby są niezaspokojone, lub że ktoś narusza nasze granice. Złość jest OK, na pewno nie jest zła. Wyrażania złości w sposób nieraniący innych można się nauczyć.

U dzieci od 0 do 6 m-ca życia może pojawiać się płacz z powodu głodu, mokrej pieluszki, strachu, bólu lub przebodźcowania. Bardzo dobrze działa emocjonalne WI-FI między rodzicem a dzieckiem. Jeśli rodzic jest spokojny, to dziecku łatwiej się uspokoić.

Dzieci od 6 m-ca życia do roku uczą się samodzielności, raczkują. Jeśli się złoszczą, to jest to najczęściej wyrażenie frustracji spowodowanej trudnymi zadaniami, z którymi się zmagają, lub z niemożnością zrobienia czegoś, co by chciały zrobić. Na pewno nie jest to wyraz ?złośliwości?, bo dzieci w tym wieku mają takich intecji.

Dzieci około 1 r.ż. zaczynają chodzić. To jest bardzo energochłonna dla nich czynność. Złość może być przejawem ich bezsilności oraz zmęczenia. Chodzenie daje dziecku więcej możliwości, czuje się bardziej sprawcze, a jednocześnie wciąż rodzice za niego decydują. Warto mówić do dziecka prostymi komunikatami wspierając zdobywanie nowych umiejętności, pokazując co można, a czego nie wolno robić i tłumaczyć, dlaczego skupiając się na faktach, unikając straszenia dziecka.

A jak to jest z 2 -3 latkami?

Dzieci ok 2 r.ż. mają dużą potrzebę samodzielności, decydowania o sobie, choć w tym wieku nie zdają sobie jeszcze sprawy z wielu zagrożeń i konsekwencji swych czynów. Rodzice oczywiście są potrzebni, by zapewnić bezpieczeństwo oraz by mówić, co wolno, a czego nie oraz by pomóc im poradzić sobie z emocjonalnym napięciem, jakie może się pojawić. Dziecku pomaga stały rytm dnia, spokój rodzica, pozwalanie mu na dokonywanie prostych wyborów: chcesz bawić się lalką, czy książeczką? Warto nazywać emocje dziecka: widzę, że się smucisz; to cię chyba zezłościło.

Dziecko ok 2-3 r.ż. uczy się korzystać z nocnika. Nie zawstydzajmy go, nie porównujmy z innymi. Ufajmy w jego naturalny proces rozwoju oraz wspierajmy go w tej nauce, ale nie na siłę. Dziecko potrzebuje nauczyć się obserwacji swojego ciała i jego sygnałów. To bardzo przydatna umiejętność w nauce rozpoznawania emocji.

Potrzeby dziecka

Najważniejsze potrzeby dziecka to zaspokojenie głodu, pragnienia, bezpieczeństwa, uwagi, zabawy, miłości. Kiedy dziecko się złości, to wysyłanie go do drugiego pokoju może spowodować zaburzenie poczucia bezpieczeństwa. Mózg dziecka rozwija się w relacji, w empatycznym kontakcie. W trudnych sytuacjach, gdy dziecko się stresuje, frustruje, ma napad histerii, opuszczenie go przez rodzica może wywołać duży lęk i pogorszenie sytuacji. Ważne, byśmy jako rodzice poradzili sobie najpierw sami ze swoimi emocjami. (Wstydem, poczuciem winy, strachem, rozdrażnieniem, zniecierpliwieniem) poprzez danie sobie empatii, poprzez świadome wdechy i wydechy, rozluźnienie ciała, liczenie, wyciszenie się, by potem móc wesprzeć dziecko w trudzie przeżywania emocji. ?Złoszczenie się, krzyczenie lub bicie dziecka za to, że się złości, krzyczy bije jest jak rzucanie błotem w zabłocone dziecko i oczekiwanie, że od tego zrobi się czyste,? (L.R. Knost)

Bądźmy świadomi tego, że dzieci chłoną jak gąbki nasze nastroje. Rodzice małych dzieci, żeby mieć zasoby do wspierania swoich latorośli, muszą dbać o siebie: jeść, pić, wysypiać się, prosić o wsparcie, wychodzić na spacer bez dzieci, brać wyciszające kąpiele, ruszać się. To jak w samolocie w sytuacji zagrożenia ? najpierw zakładamy maskę tlenową sobie, a dopiero potem dziecku. To nie egoizm ? to zdrowe podejście do budowania relacji rodzica z dzieckiem. Nazywajmy swoje emocje i uczmy tego nasze dzieci. Bawmy się z nimi w miny, czytajmy im książki o emocjach, grajmy w gry.

Bądźmy autentyczni i mówmy, jeśli nam jest smutno, czy się złościmy. Poszukajmy, jakie myśli powodują u nas wybuchy złości, bo one są jak iskra od której zapala się ogień złości. Może to być np. myśl: ?wszystko na mojej głowie?. To oznacza, że potrzebujemy wsparcia. Albo myśl: ?zaraz oszaleję od tego hałasu?. A to dla nas znak, że potrzebujemy chwili ciszy, by wrócić do równowagi i znów mieć cierpliwość.

Złość u dzieci – Co chce nam powiedzieć? – Autor: Gabriela Kuca, Coach relacji

Artykuł Złość u dzieci – Co chce nam powiedzieć? pochodzi z serwisu Świadoma Mama.

Niejadek- pot. ?o dziecku, które nie chce jeść lub je niewiele? (słownik języka polskiego). Nie powstała jedna definicja, która podałaby najważniejsze kryteria ?niejadka?. Obecnie opieramy się na kilku różnych definicjach, które wskazują na restrykcje żywieniowe i niechęć do spożywania niektórych pokarmów o różnym stopniu nasilenia. Niejadek często jest określeniem stygmatyzującym. Niechęć do jedzenia może pojawić się na każdym etapie rozwoju dziecka. Nie musimy wpadać w panikę jeśli maluch kręci nosem na jedzenie.

Co jednak może zaniepokoić?

– dziecko akceptuje mniej niż 20 produktów;
– płacze podczas posiłków;
– wpada w histerię, kiedy widzi jedzenie;
– rezygnuje z pokarmów miękkich/twardych
– akceptuje tylko jedną konsystencję.
– u dziecka następuje spadek masy ciała.

Jakie są przyczyny niejedzenia?

Problem niechęci do jedzenia jest złożony. Nie da się wskazać jednej przyczyny. Warto jednak zdawać sobie sprawę z tego, że jest kilka głównych aspektów, które mają wpływ na  odrzucenie niektórych pokarmów przez dziecko: – problemy związane z budową w obrębie jamy ustnej; najczęściej wskazuje się na problemy z wędzidełkiem. Dziecko może odczuwać ból podczas gryzienia i żucia pokarmów. Warto skonsultować to z neurologopedą. – nadwrażliwość sensoryczna: niektóre konsystencje pokarmów mogą powodować zbyt dużą dyskomfort u malucha. Może się tutaj przydać pomoc fizjoterapeuty.

– stan zdrowia: szczególnie warto zwrócić uwagę na poziom żelaza i ferrytyny. Jeśli u dziecka występuje anemia może ona nasilać brak apetytu.
– relacja rodzic- dziecko: za pomocą jedzenia okazujemy najbliższym miłość. Chcemy, żeby to, co przygotowaliśmy im smakowało. Jeśli dziecko odrzuca przygotowane posiłki, u rodzica może wzrastać napięcie i zdenerwowanie.

Będzie wywierał presję i oczekiwał, że dziecko „niejadek” zje wszystko, co mu przygotował.
– atmosfera przy stole; otoczenie i atmosfera w jakiej dziecko spożywa posiłki jest niezwykle istotna. Jeśli maluch słyszy: musisz, nie odejdziesz od stołu, wszystko ma zniknąć z talerza. Nie będzie miało warunków do oswojenia swojego lęku przed próbowaniem nowych produktów.- sytuacje z przeszłości; jeśli starszy brat w towarzystwie młodszego zareagował skwaszoną miną na brokuła, maluch łatwo skojarzy, że zielone warzywo to nic dobrego, podobnie jeśli podczas rozszerzania diety podano mu produkt, który mu nie smakował lub w przeszłości jakimś produktem się zakrztusił.
Przyczyn niejedzenia może być wiele. Warto skonsultować się z innymi specjalistami i spojrzeć na problem holistycznie. Dobrze wybrać specjalistów, którzy ze sobą współpracują i wspierają w tym obszarze.

Zobacz, także: Nasza aplikację, w której możesz porozmawiać z dietetykiem.

Czy neofobia to poważny problem?

Neofobia charakteryzuje się niechęcią do produktów zanim dziecko je spróbuje. Proponujesz nowy owoc, warzywo a maluch na sam widok się krzywi? Doskonale wiesz o czym mówię. Neofobia głównie bierze się z lęku przed nieznanym. Dla dziecka to mechanizm obronny, a dla nas pole bitwy. Początek neofobii przypada między 18 a 24 miesiącem życia i jest kojarzy z tzw. buntem dwulatka. To właśnie wtedy dziecko buduje swoją autonomię, obraz ciała, testuje granice rodziców.
Neofobia to czas szczególnie trudny dla rodziców, którzy muszą uzbroić się w cierpliwość. Często ich reakcje spowodowane brakiem pomysłów, niepokojem i zmęczeniem wywierają presję na dziecku, co sprawia, że jeszcze mocniej czuje ono lęk. Neofobia jest okresem rozwojowym i u większości maluchów mija wraz z wiekiem. Może ona dotyczyć produktów nieznanych lub tych, które były już wcześniej wprowadzone do diety. Mówimy wtedy o tzw. wybiórczości pokarmowej.
Jak możesz pomóc swojemu dziecku?

Na początku:
– stwórz dzienniczek żywieniowy w którym zanotujesz, co dziecko zjada w ciągu dnia. Może
okazać się, że je i pije wystarczająco dużo.
– sprawdź masę ciała i wzrost na siatkach centylowych
– zrób podstawowe badania oraz poziom żelaza i ferrytyny
– skonsultuj się z lekarzem lub innym specjalistą tj. psycholog, neurologopeda.
Potem:
Oswajaj- pozwól dziecku poznać nowe produkty w ciekawy sposób. Zrób dobry marketing
warzywom i owocom.

Jak to zrobić w praktyce?
– czytajcie książki o warzywach i owocach
– idźcie razem na bazarek, żeby dziecko mogło powąchać, podotykać nowych produktów
– zróbcie wieczór filmowy
– wspólnie zaplanujcie posiłki
– Przygotujcie dzień kuchni włoskie, francuskiej z ciekawostkami o danym kraju.
Cierpliwie proponuj.
Podawaj produkty nielubiane z ulubionymi.
Bądź dla dziecka przykładem.

Autor: Asia Piotrowska, dietetyk kliniczny, psychodietetyk

Artykuł Zacznijmy od definicji słowa niejadek pochodzi z serwisu Świadoma Mama.